در خلوت شب


رياضي يزدي



سپيده دم كه هنگام نماز است

در رحمت به روي خلق باز است



زند جبريل بر آفاق لبخند

بپا شد بر افق نور خداوند



دهد دل را صفا جان را جلائي

چه رنگي بهتر از رنگ خدائي





[ صفحه 31]





چه گوهرهاست در گنجينه صبح

خدا پيدا است در آئينه صبح



خوشا آنان كه بنشينند گاهي

سر راهي به اميّد نگاهي



شبي در خلوت شب زنده داران

به ميدان محبت شهسواران



همه تن بر زمين و جان بر افلاك

همه پيشاني تسليم بر خاك



يكي پرسيد از آن بيدار سرمست

كه شبها لحظه اي مژگان نمي بست



پدرجان شب سحر شد وقت خواب است

تو را چشم و مرا حالت خراب است





[ صفحه 32]





چه مي جوئي ز بيداري شب ها

چه سود از سوز عشق و تاب تب ها



جوابش داد پير بخت بيدار

گرفتارم گرفتارم گرفتار



از آن شب تا سحر در اضطرابم

كه فيضي آيد و بيند كه خوابم



نسيمي مي وزد از غيب گاهي

به كوتاهي برقي يا نگاهي



از آن دُردي كشان عافيت سوز

ز شب بيدار مي مانند تا روز



كه گر برقي زند بيدار باشند

وگر جامي رسد هشيار باشند





[ صفحه 33]





در اين محفل كه سر تا پاي سوز است

ز نور عارفان شب ها چو روز است



رياضي، قدر شب خيزي چه داني

به تاريكي است آب زندگاني





[ صفحه 34]




بازگشت