حضرت فاطمه عليهاالسلام آن بنده پاك و خالص خداوند است كه سعي دارد حركت خود را در سير كمالي و در مسير بي نهايت طلبي قرار دهد و آن انسان فهميده اي است كه در سايه اخلاص و رهائي از ثقل ها و پاي بندي ها به مقام «ان الي ربك الرجعي» مي رسد و آماده پذيرش خطاب «يا ايتها النفس المطمئنة» و براي رجوع به خدا راضيه



[ صفحه 40]



و مرضيه مي شود.

فاطمه عليهاالسلام به آن درجه از ادراك مي رسد كه درمي يابد اساس آباداني درون، ايمان به خداست و حاصل آن رهائي از بندها و اسارت ها، وابستگي به خداي حي ازلي و سرمدي است و مهم اين است كه ايمان او از سنخ ادراك است و مورد خطاب اعبد الله كانك تراه و ان كنت لا تراه فانه يراك.

چنين ايماني است كه براي او امنيت پديد مي آورد و او را راضي به قضا و قدر الهي مي سازد. به گفته علامه طباطبائي مرحوم آدمي در حقيقت خود را در قبول امر مقبول در امنيت مي بيند و قلبش به آن تسكين و آرامش مي يابد. انسان كه در آرامش و امنيت باشد مي تواند نيكو بينديشد، نيكو تصميم بگيرد و درست عمل كند و اين يكي از رموز عدم اضطراب فاطمه عليهاالسلام در برابر كشاكش زندگي است [1] .