درباره فطري بودن عبادت و پرستش خدا، آيات و روايات فراواني در قرآن و كتب اسلامي آمده است [1] كه ما در اينجا تنها به ذكر دو نمونه از آنها بسنده مي نماييم.

قرآن كريم مي فرمايد:

«فاقم وجهك للدين حنيفا فطرة الله التي فطر الناس عليها لا تبديل لخلق الله ذلك الدين القيم ولكن الناس لا يعلمون.»

روي خود را متوجه آيين خالص پروردگار كن. اين فطرتي است كه خداوند انسانها را بر آن آفريده، دگرگوني در آفرينش خدا نيست، اين است دين و آيين محكم و استوار؛ ولي اكثر مردم نمي دانند.

در حديث مشهوري است كه پيامبر گرامي اسلام (ص) فرمودند:

«كل مولود يولد علي الفطرة»

هر نوزادي روي فطرت خداجويي (پرستش خدا) متولد مي شود.

نيز امام صادق (ع) ذيل آيه: «فأقم وجهك للدين حنيفا» مي فرمايد:

«يقيم الصلوة و لا يلتفت يمينا و شمالا» [2] .

سرشت آدمي بر اين، خلقت يافته است كه (نماز را برپا دارد و به راست و چپ روي نگرداند. [3] .

نتيجه اي كه از آيات و احاديث فوق به دست مي آيد، اين است كه عبادت و پرستش از خصايص فطري بشري است و يك احساس دروني كه بطور ناخودآگاه در نهاد بشر وجود دارد و او را در



[ صفحه 14]



واماندگي ها، گرفتاري ها و اضطرابها و نااميديها و.. بي اختيار وادار به نيايش و كرنش مي كند. [4] .