گوش كن! صداي حسين است؛ صدايي كه بوي حوض كوثر مي دهد و رايحه گل هاي بهاري را به همراه دارد. تمامي لشكريان كفر با دهان باز همديگر را مي نگرند. در اين كشاكش سخت حسين چه زمزمه مي كند؟ خبر به سرعت بين فرشتگان زمين مي پيچد. هر يك با خود زمزمه مي كند: «حسين آهنگ نماز دارد»؛ نماز در كرب و بلا و در زير آفتاب سوزان. ملائك زميني درنگ نمي كنند. حسين مي خواهد نماز كند، لاجرم بايد از تيرهاي دشمن، از تيرهاي دشمن در امان باشد. ديواري انساني در برابر نماز حسين تشكيل مي شود. حسين تكبير مي گويد، ركوع مي رود و سجده مي كند. هر عمل از نماز او شيطان را خشمگين تر مي كند... هزاران تير به سوي نماز روانه مي شود و هر لحظه فرشته اي در خون خود مي غلتد. وقتي نماز حسين به آخر مي رسد، تمامي فرشتگان در خون هم مي غلتند و به همين خاطر «بحول الله» مي گويد و فرشتگان نيروي تازه مي يابند.