مي شنوم؛ با گوش دل مي شنوم؛ صداي ناله بانوي دو عالم را بر سر گل هاي پرپر شده اش مي شنوم؛ صداي هياهوي جنگ را كه پر از سياهي و شقاوت است، مي شنوم؛ صداي ناله هاي غزالان حرم را و صداي العطش كودكان را مي شنوم. چه بگويم از حسين... بايد هر دم با حسين بود و با ياد او زندگي كرد.

مولاي خوبم! دل من مشتاق توست و ديدگانم به راه معرفت كريمانه توست. ايستادن تو در باران تير، نماز و كرنش تو در برابر عظمت و جلال خدا، نسيم حيات بخشي را در من زنده مي كند كه حس كردنش به كالبد بي جانم، جان مي بخشد.

حسينم! اي كاش من هم بودم و هزاران بار مقابل ديدگان زيبايت كه پر از غم و درد بود، جان مي دادم

با نام پر غرورت قلبم به تپش مي افتد و اشك از چشمانم سرازير مي شود.

يا حسين! خورشيد، در پيشگاه نورانيت تو، روي تابيدن ندارد و ماه، آهي بزرگ است در دل شب هاي بي تو بودن.

آري! كربلايت خورشيدي است كه چشمان حقايق را گشود.