آيا مي شود با افراد تارك الصلوة پيمان دوستي و رفاقت ايجاد كرد؟ و يا حتي در مواقع مشكلات به آنها كمك نمود؟ به طور كلي ارتباط با افراد تارك الصلوة در اسلام چه حكمي دارد؟

در جواب بايد گفت: اگر ارتباط مؤمنين با اين گروه، موجب اصلاح عقايد و تغيير رفتارشان گردد به نحوي كه براي انجام تعاليم دين، تمايل از خود نشان دهند، امر پسنديده و خوبي است، بلكه شايد از باب امر به معروف و نهي از منكر لازم هم باشد.

ولي اگر چنانچه هيچ احتمالي در رويگرداني آنان به امور ديني وجود نداشته باشد و در حقيقت نوعي عناد و دشمني در روحيه شان وجود داشته باشد و ارتباط و دوستي با آنان به هيچ وجه در انعطاف روحيشان تأثيري نداشته باشد نه تنها از ارتباط با آنها بلكه از هر نوع كمك مادي و مالي نسبت به ايشان شديدا نهي شده است.

آنچه از سيره عملي معصومين عليهم السلام به دست مي آيد همين است و در موارد مقتضي و جاهاي مناسب با قول و عمل اين سنت را تبليغ مي نمودند.

رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و آله كه خود الگوي آداب و اخلاق اسلامي بوده و كثيري از انسانهاي مشرك را با خلق و خوي الهي خود به دين دعوت كرده اند، در لحني بسيار شديد چنين مي فرمايند:

«من أعان علي تارك الصلاة بلقمة أو كسوة فكأنما قتل سبعين نبيا أولهم آدم و آخرهم محمد». [1] .



[ صفحه 150]



«كسي كه به تارك نماز با دادن طعمي يا لباسي كمك رساند مثل اين است كه هفتاد پيغمبر را كشته و به قتل رسانده كه اول آنها حضرت آدم عليه السلام و آخر ايشان حضرت محمد صلي الله عليه و آله است.»

و فرمودند: «كسي كه جرعه آبي به تارك الصلاة بدهد مثل اين است كه با من و جميع پيغمبران طرف شده و جنگ كرده است.» [2] .

و فرمودند: «كسي كه به روي تارك الصلوة بخندد مثل اين است كه هفتاد مرتبه خانه كعبه را خراب كرده باشد.» [3] .