حجت ناصري

الهي! با نمازم مي گويم جز لطف تو اميدوار نيستم. ذكرهاي سبحان الله كليدهايي طلايي اين زندگي است. با گفتن الله اكبر احساس مي كنم كه نيرويي شگفت انگيز مرا از گودال ظلمت بيرون مي كشد.

نماز، پلي است ميان دنياي فاني و دشت سرسبز عشق و محبت.

حجت ناصري ده قطعه ادبي با موضوع نماز نوشته است كه در آن ها نماز را به طبيعت اطراف تشبيه كرده است. او براي هر قطعه نامي انتخاب كرده، از جمله «پل آسماني»، «بشارت آسماني» و «ستاره اميد» و هر يك از عناصر نماز را به غروب زيباي دريا، سكوت زيباي شب، برگ هاي گل و طراوت گل هاي بهاري تشبيه كرده است.

در برخي از اين قطعات، به اشعاري از شاعران بزرگ چون حافظ اشاره شده و نويسنده در آخر، نماز را دل انگيزترين ترانه ي زندگي دانسته است.