معصومه محمدي

بوي خون در صحراي تشنگي پر شده بود. هر كسي به طرفي مي رفت، گويي قيامت شده بود، اما نه! چيزي بالاتر از قيامت. گويي كبوترهاي زخمي از دست يكديگر مي گريختند، ولي جايي براي گريز از يكديگر وجود نداشت. كودكان سراسيمه به چادرهاي پر از دود پناه آورده بودند. ناخود آگاه اسبي كنارم ايستاد؛ گويي چيزي را احساس كرده بود. از ترس برروي آن سوار شدم. اسب هم چنان مي تاخت تا اين كه از اسب پياده شدم و دست به دست او همراهم شد. وقتي از روي اسب پياده شدم احساس كردم كه جز خون و شهادت چيز ديگري نيست.

معصومه محمدي، متولد 1361 تهران است. محمدي در اين نوشته درباره ي عاشورا و امام حسين عليه السلام سخن مي گويد و از كودكاني



[ صفحه 349]



كه سراسيمه به چادرهاي غرق آتش پناه مي برند و با لب هاي خشك و ترك خورده حرف مي زنند، ياد مي كند.