انسان ها در مقابل لطف و احسان ديگران بي تفاوت نيستند و همواره سعي مي كنند در صدد جبران آن برآيند و حق صاحب نعمت را ادا كنند. هرقدر كه نعمت و لطف وسيع تر باشد، تشكر انسان نيز طيف وسيع تري خواهد داشت. با توجه به اين اصل، انسان در مقابل خداوندي كه نعمت هايش آن قدر وسيع است كه قابل شمارش نيست و سراسر حيات انسان و تمام لحظات زندگي او را در بر گرفته است، چاره اي جز عبادت، كرنش و سپاسگزاري ندارد.



[ صفحه 71]