رفيق خوب براي كليه ي طبقات مردم در تمام ادوار لازم و ضروري است و مخصوصاً جوانان كه در آستانه ي زندگي اجتماعي هستند، براي اين كه بتوانند شخصيت خود را تقويت كنند و در زندگي اجتماعي موفق و كامياب شوند، به دوست و رفيق لايق نياز مبرم دارند.

با توجه به اهميت موضوع، اسلام معيارهايي را معرفي كرده كه دانستن آن ها براي همه و مخصوصاً براي جوانان لازم و ضروري است، زيرا كودكان دوست و همبازي خود را در حين بازي انتخاب و بعد از اتمام بازي رها مي كنند، اما بزرگسالان با تجربه، دنبال رفيقي هستند كه براي آن ها فايده ي مادي و معنوي داشته باشد.

دين اسلام با برنامه اي حساب شده، راه سعادت را براي همه گشوده است و معيارهاي دوستيابي را متذكر مي شود.

امام صادق عليه السلام فرمود: «برادران خود را با دو خصلت آزمايش



[ صفحه 135]



كنيد، پس اگر آن دو خصلت در آن ها بود خوب است وگرنه دور شويد. مواظبت او بر نمازهايش در اوقات آن، نيكي به برادران در سختي و گشايش.» [1] .

محل شاهد مبحث ما همان نماز است كه معيار دوستيابي قرار گرفته است. شخصي كه با كمك نماز، صفاي باطن و پاكيزگي ظاهر دارد، با انضباط، منظم و دقيق است و در نمازهاي جماعت ياد گرفته كه از احوال نمازگزاران با خبر شود. چنين كسي شايسته ي دوستي است و در زندگي جمعي و برخوردهاي اجتماعي الگوي دوستان خواهد بود و اگر معيار دوستي هاي ما بر پايه ي نماز باشد، بسياري از جرائم و سوءاستفاده ها كه در سايه ي دوستي هاي احساسي و غريزي گريبانگير جامعه شده، از جامعه ي مسلمانان رخت برمي بندد و به سوي اصلاحات اجتماعي و فرهنگي پيش خواهيم رفت.



[ صفحه 137]